۱۴مه ۲۰۲۵- بر اساس مطالعه ی جدید منتشر شده در مجله یBMJ Medicine ، افرادی که به طور طبیعی غلظت کافئین در پلاسمای آنها بالاتر است، ممکن است در معرض خطر کمتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ باشند، که عمدتاً به دلیل سطح چربی بدنی پایین‌ تر است. این یافته ‌ها که از تجزیه و تحلیل تصادفی‌ سازی مندلی دو نمونه ‌ای گرفته شده ‌اند، بینشی در مورد اثرات متابولیکی بالقوه ی کافئین در درازمدت ارائه می ‌دهند.

محققان اظهار داشتند که سطوح بالاتر کافئین در پلاسما، که به‌ طور ژنتیکی در طول زندگی پیش ‌بینی می ‌شوند، با کاهش شاخص توده بدنی و کاهش چربی بدن مرتبط هستند. این عوامل به نوبه خود با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ارتباط دارند. آنها همچنین خاطرنشان کردند که تقریباً نیمی از اثر محافظتی کافئین در برابر دیابت نوع ۲احتمالاً به دلیل تأثیر آن بر کاهش وزن بدن است.

این تحقیق با هدف تعیین اینکه آیا سطح کافئین پلاسما، تحت تأثیر واریانت های ژنتیکی، تأثیر علّی بر چاقی، دیابت نوع ۲و بیماری‌ های قلبی عروقی عمده دارد یا خیر، انجام شد. این مطالعه از داده ‌های مطالعات ارتباط ژنومی شامل شرکت ‌کنندگان عمدتاً اروپایی استفاده کرد.

دکتر سوزانا سی لارسون، و همکارانش از دپارتمان علوم جراحی دانشگاه اوپسالا در سوئد، بر روی دو واریته ی ژنتیکی-rs2472297 (نزدیک به ژن  CYP1A2) وrs4410790 (نزدیک به ژن AHR)- که مشخص شده است بر متابولیسم کافئین و غلظت خون تأثیر می ‌گذارند، تمرکز کردند.

یافته‌های این مطالعه به  شرح زیر است:

•  افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد سطوح بالاتر کافئین پلاسما بودند، شاخص توده بدنی (BMI) پایین‌ تری داشتند و چربی کل بدنشان کمتر بود.

•  با افزایش هر یک واحد انحراف معیار در سطح کافئین پلاسما (تقریباً معادل ۴.۸ کیلوگرم بر متر مربع در شاخص توده بدنی)، کاهش قابل توجهی در شاخص توده ی بدنی و توده ی چربی مشاهده شد.

•  هیچ تغییر قابل توجهی در توده ی بدون چربی، از جمله عضله و استخوان، مشاهده نشد.

•  بر اساس داده‌های کنسرسیوم FinnGen و DIAMANTE، سطوح بالاتر کافئین پلاسما با ۱۹ درصدکاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲مرتبط بود.

• تقریباً 50 درصد از این کاهش خطر ابتلا به دیابت به کاهش BMI نسبت داده شد، که نشان می ‌دهد چربی بدن نقش واسطه ‌ای کلیدی دارد.

•  هیچ گونه ارتباط قوی بین سطح کافئین پلاسما و خطرات بیماری‌ های قلبی عروقی مانند نارسایی قلبی، سکته مغزی، فیبریلاسیون دهلیزی یا بیماری ایسکمیک قلب وجود نداشت.

این یافته ‌ها مطابق با مطالعات کوتاه ‌مدت قبلی است که نشان داده اند مصرف کافئین ممکن است باعث کاهش وزن متوسط ​​شود. در حالی که تحقیقات مشاهده‌ ای، مصرف قهوه را با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲و بیماری ‌های قلبی عروقی مرتبط کرده ‌اند، این شواهد ژنتیکی جدید، پشتیبانی قوی ‌تری از یک رابطه علّی بالقوه، به ویژه در مورد پیشگیری از دیابت، ارائه می‌ دهند.

محققان بر لزوم انجام آزمایش ‌های بالینی طولانی ‌مدت برای بررسی اینکه آیا نوشیدنی ‌های بدون کالری حاوی کافئین می ‌توانند در مدیریت یا پیشگیری از چاقی و دیابت نوع ۲مفید باشند، تأکید کردند. آنها خاطرنشان کردند که اگرچه این یافته ‌ها امیدوارکننده هستند، اما تحقیقات بیشتری برای تبدیل این بینش ‌های ژنتیکی به مداخلات عملی غذایی یا درمانی مورد نیاز است.

آنها نتیجه گیری کردند که "مطالعه ژنتیکی ما با ارائه ی شواهد قانع ‌کننده‌ نشان داد که افزایش کافئین پلاسما ممکن است به کاهش چربی بدن و کاهش خطر دیابت نوع ۲کمک کند. این یافته ها می تواند راه را برای تحقیقات آینده در مورد نقش کافئین در سلامت متابولیک هموار کند."

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/caffeine-may-curb-obesity-and-diabetes-risk-genetic-study-finds-148184